Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Fietsen in het algemeen, maar ook zéker met mountainbiken. Niks leuker dan die kids laten crossen door de bossen en als je zelf ook liefhebber bent, dan is er natuurlijk niks leuker dan samen met hen op de mountainbike stappen. En dat kan al vanaf jonge leeftijd!
De basis
Enige fietservaring is natuurlijk wel een pre. Kan je kind zelfstandig fietsen, kennen ze het concept van (op tijd) remmen en tot slot: hebben ze er plezier in? Dat laatste is misschien nog wel het belangrijkste. Mijn ervaring is dat ze er echt aan toe moeten zijn. Intrinsiek gemotiveerd en geïnteresseerd om die fiets te pakken en te ontdekken wat ze ermee kunnen. Dan willen ze de vaardigheden ook leren begrijpen en kan het snel gaan.
Wanneer ze goed zelfstandig kunnen fietsen en vertrouwen hebben, zijn ze eigenlijk wel klaar om samen met jou het bos in te gaan. Dat kan al op een leeftijd van zo’n 4 jaar is mijn ervaring. Natuurlijk kun je dan niet zomaar alle routes pakken, maar als je gewoon eens een tochtje over wat bospaden maakt, voelt dat voor een kind al als ‘echt’ mountainbiken. Als ze de smaak te pakken hebben, zullen ze toch al snel op zoek willen naar meer spelerij. De trails.
De uitrusting
Niet elke kinderfiets leent zich voor de mountainbikeroute. Vanuit veel aspecten is het in ieder geval belangrijk dat ze goed en snel kunnen remmen. Dat is enerzijds vanwege het onverwachte, maar ook vanwege de technische behendigheid die ze daarmee snel opbouwen. Het lijkt misschien wat too much, maar mijn ervaring is dat kindermountainbikes met schijfremmen echt het beste zijn. Remmen moet namelijk geen belemmering voor ze worden. Met schrijfremmen kost het ze weinig moeite om hard te remmen, waardoor ze het echt gaan gebruiken. Als de remmen zwaar zijn om te bedienen, of slecht werken, gaan ze het vermijden. Zowel op de Early Rider als de Merida Matts voor kinderen die we hebben getest, is dat tiptop in orde.
Natuurlijk heb je niet per se echte noppenbanden nodig, maar het ziet er wel ontzettend stoer uit! Ook dat draagt bij aan de beleving, want je kind ziet dat jullie dezelfde banden hebben. Datzelfde geldt ook voor de helm. Volwassenen op een MTB zonder helm zie je gelukkig steeds minder vaak. Door dat normaliseren van de helm, willen kinderen ook graag een helm. Als je iets tofs en comfortabels voor ze uitzoekt, willen ze waarschijnlijk niet anders meer dan een helm dragen. Ik ben erg gecharmeerd van de ABUS YouDrop FF. Veilig, veelzijdig en cool!
Verder hoef je eigenlijk geen speciale accessoires voor de kids aan te schaffen. Stevige schoenen zijn een aanrader en er zijn zelfs mountainbikeschoenen voor kids van bijvoorbeeld Five Ten (Adidas), maar het mogen ook normale schoenen met een stevige zool zijn. Luchtige kleding waarin ze lekker kunnen bewegen is handig en ik neem altijd een windjack mee, voor als ze het koud krijgen. Maar dat kan net zo goed van de Scapino zijn. Omdat kinderen laag bij de grond zitten en hun hoofd goed is beschermd met de helm, is vallen verder eigenlijk altijd zonder erg.
De route
Singletracks zijn het einde voor de kids. Datzelfde geldt voor bikeparks met kleine hindernissen of andere natuurlijke obstakels. Een stuk over het asfalt of lange bospaden waarbij ze langere tijd echt moeten ‘werken’ gaat ze meestal wat minder goed af. Ook is het voor jou als ouder of begeleider vaak veel intensiever als je op bredere of drukkere plekken komt. In het verkeer kun je ze – als ze echt jong zijn – niet even lekker zelf laten rijden. Dat is op de singletracks wel anders.
Iedereen gaat op de singletracks dezelfde kant op, dus ook sneller verkeer is altijd achteropkomend. Je hoeft alleen nog maar bezig te zijn met wat er voor je gebeurt. En mijn ervaring is dat bijna geen enkele mountainbiker het vervelend vindt om even op een jong kind te wachten. Als je een punt zoekt waarop je even aan de kant gaat, is het meestal een motiverende kreet en een dikke glimlach die je kind toekomt. Daarnaast hebben de kinderen gewoon heel veel plezier op singletracks. Kombochten, heuveltjes en hindernissen volgen elkaar in een rap tempo op.
Er is eigenlijk maar één echte belemmering die roet in het eten van jou en je kind kan gooien. Dat is te steil of te veel klimmen. Het is echt niet erg als ze af en toe moeten afstappen en een stukje lopen. Of als je ze een laatste duwtje tot boven geeft, maar als je keer op keer moet afstappen, raakt niet alleen je kind maar ook jij sneller ontmoedigd. Je bent dan in gekke houdingen, steeds je kind aan het duwen of op de fiets aan het helpen. Dus hoogteverschil is perfect, want afdalingen zijn geweldig voor ze, maar beperk het klimwerk. Een fiets met versnellingen kan helpen, maar de echt kleine mountainbikes hebben dat vaak niet. Nederland kent een aantal kinderroutes, zoals in Ede, maar er zijn meer routes die niet als dusdanig te boek staan, die je prima met kinderen kunt rijden.
De beloning
Opvoeden is onlosmakelijk verbonden met beloningen en zo is het ook met mountainbiken. Ik neem vaak kleine versnaperingen mee voor onderweg. Soms gezond, soms minder gezond. Winegums zijn makkelijk mee te nemen en geven de kids direct energie, maar ook een banaan of ander fruit gaat er prima in. Door soms even een korte tussenstop te maken, komt je kind op adem en raakt de vermoeidheid snel weer uit de benen. Meestal geven ze zelf al snel aan dat ze door willen.
Zo is het ook met drinken. Uit een bidon drinken hoort voor hen ook bij de beleving. Zeker als ze zelf mogen bedenken wat ze erin willen. Bij echt jonge kinderen zou ik de bidon niet op hun mountainbike plaatsen, omdat het best wel een lompe verhouding heeft en vaak in de weg zit, maar als ze ouder worden past dat natuurlijk prima. Ik neem in een rugzakje vaak goed eten en drinken mee, want dan word je niet belemmerd in hoelang je kunt mountainbiken. Het komt best vaak voor dat we zelfs de lunch meenemen en het grootste deel van de dag in het bos zijn, omdat we niks meer nodig hebben en geen stress hebben om eten en drinken te vinden.
Maar als je dan na een flinke kinderrit toch samen het bos uitkomt, dan is het natuurlijk wel gezellig om nog even wat lekkers te bestellen. Ook dat hoort bij de beloning en versterkt het plezier dat je samen op de route beleefde. Zeker als we één van de vele wieler- of bikecafétjes in Nederland bezoeken en we komen aanrijden in zijn outfit, dan worden de kids vaak aangesproken. Je ziet hun zelfvertrouwen groeien en tegen mij zeggen ze altijd: wat een mooi beeld, samen met je kids de trails op. En zo is het.
