Een wedstrijd van een ander kaliber! Als je weleens een regiowedstrijd of zelfs een landelijke wedstrijd hebt gereden, dan is de internationale 3 Nations MTB Cup wel andere koek. Het is lang geleden dat ik op zo’n niveau wedstrijden reed, dus het was voor mij ook even schakelen. De aftrap van dit seizoen: Oldenzaal.
Drie landen
Naast een internationaal deelnemersveld aan het vertrek, kan de competitie ook rekenen op het beste dat de aangrenzende gebieden in Nederland, België en Duitsland te bieden hebben. De start van het seizoen was afgelopen weekend in Oldenzaal en hoewel ze – net als een groot deel van Nederland – ook daar niet rijkelijk met hoogteverschil zijn bedeeld, was het echt pittig. En technisch.
Tijdens het inrijden was het even slikken. Toen ik zonder erbij stil te staan achter de andere verkenners de A-lijn naar beneden dook, was daar opeens de Scott jump. In een afdaling een schans van ruim een meter hoog voor je de echte afdaling begint. Ok, de toon is gezet. Het bleek namelijk niet de enige technische feature op het parcours.
De sfeervolle en professionele organisatie in combinatie met de bevlogen en vriendelijke vrijwilligers in Oldenzaal zijn ook noemenswaardig. Hopelijk is het een voorbode voor wat we tijdens de andere wedstrijden mogen verwachten.
Echt technisch
Van rock gardens tot wall rides. De organisatie heeft kosten noch moeite gespaard. Hoewel sommige features van het parcours onderdeel zijn van de vaste route in Het Hulsbeek, vraagt het in wedstrijdverband wel meteen om een andere mindset. Bij de echt moeilijke hindernissen zijn B- en zelfs C- en D-lijnen aangelegd. Die zijn langzamer uiteraard, maar het zit ‘m ook in kleinere hindernissen zonder extra lijn. Neem de boomstammen die aan de bovenkant van een schuine kant liggen, waardoor je bunny-hoppend over de stam de steil aflopende kant naar beneden duikt.
Na een goede verkenning zitten de juiste lijnen erin, maar er is weinig marge voor fouten. En in het heetst van de strijd, kun je natuurlijk niet altijd je eigen lijn rijden. Gelukkig is het in onze klasse (Masters 40+) nog best gemoedelijk onderling. Wat dat betreft heeft het echt wel wat weg van de regionale competities. En daarnaast rijden we met 75 minuten een kwartier langer dan gangbaar. Uiteindelijk is het parcours nog steeds selectief genoeg, om in een uiteengeslagen veld over de finish te bollen.
Deze competitie is voor mij weer een verfrissende stap in het mountainbiken. Hoewel ik het praktische karakter van de laagdrempelige regiocompetities zeer waardeer, is dit wel écht mountainbiken. Op de toppen van je technische vaardigheden, met een gierende hartslag de longen uit je lijf rijden. Kortom, als je op zoek bent naar net die extra uitdaging, een sterk (internationaal) deelnemersveld en de toppers in je leeftijdscategorie, dan zou ik eens een blik in de kalender van dit jaar werpen.
