De haan van de buren kraait rijkelijk laat, maar om 7.15 uur prikt de warmte van de zonnestralen langzaam door de frisse sluierbewolking. Afslag Ravenstein en dan voor de rotonde meteen een smal weggetje in. Net buiten het dorp vind ik twee authentiek verbouwde boerderijen. Niemand te bekennen, maar van onder de limegroene trailer komt een donzige rode kater me nieuwsgierig tegemoet. Dit is de service course van het KMC Nukeproof MTB Racing Team. Ik mag een dag op stap met de chef van het team: Bart Brentjens.
Al snel vind ik hem. Klaar om te vertrekken. Voor mij nog even snel een verse koffie en Bart zet een grote bak yoghurt klaar op het dashboard. Op naar Eric. Eén van de twee mechaniekers vandaag. Op het programma staat een wedstrijd in Sittard. De 3 Nations MTB Cup van Watersley. Aan het vertrek staan Rens Teunissen van Manen en Tom Schellekens, de twee Nederlandse elitemannen van deze profploeg. Ook ‘het broertje van’ Mads Pé Teunissen van Manen en Lotte Koopmans – beiden bonusrenners van de ploeg – starten bij de junioren en elite dames. Daarover zo meer.
Basiskamp
Eerst richting Schijndel. Op een strategische carpoolplaats zit Eric van Overbeek klaar in zijn zwarte bestelwagen. Even zijn eigen gereedschapskoffers inladen en gaan. Terwijl Bart op de bijrijdersstoel zijn yoghurtontbijt uit het dashboard plukt, zet Eric koers richting Limburg. Navigatie? Niet nodig. Daarvoor is hij te vaak naar deze wedstrijd in Sittard gereden. Met ruim een uur op de klok, maken we vlak voor Watersley nog een belangrijke tussenstop.
Eric zet de teambus stil in de smalle straatjes van Sittard. Bart sprint uit de bus. Bakkerij Suus is op zondag open en de bestelling staat al klaar. Twee versgebakken vlaaien en een grote zak met broodjes voor de heer Brentjens luidt de bestelling. Enkele minuten later rijden we het terrein van Watersley naar boven, alwaar vlak naast de finish het plaatsje voor onze teambus is gereserveerd.
Väös Senden is al even op zijn eigen MTB rond geweest. Samen met Eric vormt hij vandaag de technische staf. In drie woorden brieft hij de anderen over de stand van zaken op de tracks. Voor we goed en wel zijn geparkeerd, vliegen de deuren van de laadruimte open en staat er binnen een mum van tijd een limegroen kampement. Hoewel ik goedbedoeld nog probeer te helpen, heb ik eerder het idee dat ik in de weg loop. Deze drie mannen zijn ontzettend op elkaar ingespeeld.
Junior
Daar is Mads Pé. Of kortweg Mads. Samen met zijn moeder zijn de Oosterbeekers afgelopen nacht in Sittard verbleven. De guitige ogen van de jongste Teunissen van Manen staan op scherp: dit wordt zijn dag, dat zie je aan alles. Hoewel hij officieel geen renner is binnen de ploeg, wordt hij praktisch aan alle kanten ondersteund door het team. Zo rijdt hij in dezelfde kleding en met de nieuwste Nukeproof Hyperfly. Daarnaast kan hij rekenen op de support van Eric, Väös én Bart tijdens de wedstrijd.
Om 10.57 uur rijdt hij als eerste op, verzekerd van een goede startpositie. Als het startschot klinkt beginnen de junioren aan een pittige klim over een brede asfaltweg en zie ik dat Mads zijn start een beetje mist. In het gedrang, duurt het even voordat hij zich weer kan mengen in de strijd om de podiumplaatsen. Zijn wedstrijd is een mooie generale repetitie voor het hele team. Inclusief zijn ouders.
Pa en ma Teunissen van Manen zijn bekende gezichten in het wereldje. Hoewel met name Rens tegenwoordig onder leiding staat van Brentjens, voel je toch de betrokkenheid van de twee ouders. Vader Jeroen – in het dagelijks leven schilder en bedreven schaatser op amateurniveau – heeft de ‘mannetjes’ jarenlang zelf gecoacht. Over de Drielse dijk. Met de kop in de wind. Maar ook moeder Lonneke weet wat presteren is. De liefde voor topsport brengt de badmintonster nu al jaren met succes over op haar twee zonen. Hoewel ze niet als staf op de loonlijst staan, blijken ze van essentieel belang voor hun zonen en daarmee voor het team.
Met een derde plaats bolt Mads wat teleurgesteld over de finish. Het is zijn vader die zich meteen over hem ontfermt. Mads had gedacht te kunnen strijden voor de winst vandaag, maar dat viel tegen. Als buitenstaander vond ik dat hij een goede wedstrijd reed, maar goed is niet goed genoeg. Dit is topsport, krijg ik al snel door. Dit is zijn leven en zowel pa en ma, als Bart doorvoelen dat maar al te goed.
Toch is het mooi om te zien dat, wanneer oma Mads een knuffel komt geven vlak voor de podiumceremonie, er een last van zijn schouders valt. Hij had haar zo graag willen verblijden met de overwinning vandaag. Gelukkig zorgt de onvoorwaardelijke trots, die alleen oma’s hebben, ervoor dat de guitigheid weer langzaam terugkeert in zijn blik.
De sportarts
Inmiddels is ook broer Rens gearriveerd. Vader en zoon waren vanuit Oosterbeek vertrokken om de wedstrijd van Mads te volgen. Even later is het Lotte Koopmans die zich opmaakt voor haar race. Ze was mountainbiker in het team van Brentjens. Dat ze haar studie geneeskunde combineerde met een carrière in de topsport was op zich al een prestatie van formaat. Toch heeft ze de keuze gemaakt om zich nu helemaal te richten op haar carrière als arts. De keuze voor een specialisatie als sportarts is natuurlijk niet verrassend. En ook op deze manier hoeft Bart haar niet te missen binnen het team, want zij is vanaf nu de vaste sportarts bij KMC Nukeproof.
Op sportief gebied heeft haar keuze natuurlijk wel consequenties. Artsen werken in Nederland vaak meer dan full time en dat is in het geval van Lotte niet anders. Hoewel ze er getraind uitziet, tempert ze tegenover iedereen ook maar elke vorm van verwachting, want ’trainen’ is tegenwoordig niet meer dan op de fiets naar haar werk in Zwolle. Ze komt vandaag om lekker te genieten. Met een glimlach op het gezicht rolt ze met plek 9 toch knap binnen de top 10 over de finish bij de elite dames.
Alle ballen op de mannen
Inmiddels maken dé mannen zich op voor het hoofdprogramma. Rens en Tom zijn naast Sasha Hudyma (Oekraïne), Julian Schelb (Duitsland) en Tyler Orschel (Canada) de twee Nederlandse rijders bij de elites. Niet zo gek dus dat alleen zij aan de start staan bij de 3 Nations MTB Cup in Nederland. Als pa en ma Schellekens ook arriveren, merk ik dat de teammachine echt op stoom komt. Van het prepareren van de bikes, tot het soigneren van de benen: niks wordt aan het toeval overgelaten. Eric zie ik nog even snel een los ventiel vervangen en het zand uit het profiel van de banden spuiten.
In de tussentijd is het Bart Brentjens die alles bijna vaderlijk overziet. Hij is rustig en hartelijk. Of het nou sponsors zijn die hij rondleidt of vrienden en bekenden die komen aanwaaien, de spreekwoordelijke deuren van het kampement staan open. Niet in de laatste plaats om heerlijk te smullen van een stuk Sittardse vlaai. En na het proeven van de rijstevlaai begrijp ik precies waarom de korte tussenstop een must was eerder deze ochtend. Over weten waar Abraham de mosterd haalt gesproken.
Druk en focus
Toch gaan vanaf de start bij Bart ook de radertjes op scherp. Als ik zelf de highlights van het parcours afga om foto’s te maken, zie ik hem vaak samen met Eric het bovengelegen middenterrein oversteken om zo veel mogelijk doorkomsten van de renners gade te slaan. Terwijl Eric in het voorbijgaan nog wat grapjes kan maken, zie ik de blik van Bart ietsje ernstiger worden. Het resultaat is nog niet helemaal waarop hij had gehoopt.
Na 90 minuten wedstrijd kan bij de finish de balans worden opgemaakt. Hoewel de mannen krachtig van start gaan, raken ze gedurende het verloop van de wedstrijd te ver achterop. Over de streep zie ik de rijders meteen hun toevlucht tot vertrouwelingen zoeken. Voor Tom is dat naast zijn ouders de bondscoach, Gerben de Knegt. Rens zondert zich af voor een evaluatie met zijn vader tussen de buitenlandse campers verderop.
Eenmaal terug in het kamp komen de renners ook Bart tekst en uitleg geven. Het is noemenswaardig om ook hier de rust en het geduld te zien die hij uitstraalt. Iedereen is het erover eens: de zesde plek voor Rens en de tiende plaats voor Tom, dat had beter gemoeten. Zonder een duidelijk aanwijsbare reden, zijn het in de eerste plaats de renners zelf die de lat hoog leggen. Ze zijn zich bewust van de belangen die in hun profploeg spelen, welke rol zij daarin spelen en het feit dat ze moeten leveren. Ik zie eigenlijk voor het eerst van dichtbij welke druk dat met zich meebrengt. Dit is dus topsport. De druk. Misschien nog wel meer dan ‘domweg’ zo hard mogelijk trainen.
Als Rens zich heeft omgekleed in de tent, pakken Bart, Eric en Väös nóg sneller in dan eerder die ochtend de opbouw verliep. Een kwartier later rollen we met de bus rustig bij Watersley naar beneden. Vlak voor we de snelweg opdraaien, durf ik Bart te vragen hoe hij de race heeft beleefd. Ik merk dat hij er nog op aan het broeden is. Zonder een duidelijke conclusie klinkt in essentie toch vooral zijn bevlogenheid door. Nog steeds, en na al die jaren in de mountainbikesport, wil hij maar één ding: het beste uit die renners halen.
Om 20.05 uur draaien we de parkeerplaats in Ravenstein op. De zon gaat al langzaam onder. Een lange dag. Mijn aanbod om nog even te helpen sjouwen, slaat Bart af: “Eerst maar eens wat eten“, lacht hij vriendelijk. Onderweg naar huis heb ik een binnenpretje. Ik zie voor me hoe de kippen van de buren langzaam op stok gaan, terwijl Bart in z’n eentje de teambus weer netjes aan kant maakt, zodat het zijn team de volgende keer – opnieuw – aan niks zal ontbreken.
Meer over KMC Nukeproof MTB Racing Team.
